La femme fetalMarta Rós Berndsen
Ég á mér alltaf ákveðna uppáhaldskalla á deildinni minni. Eftir að kall verður uppáhaldskall þá hættir hann aldrei að vera það fyrr en hann deyr. Jafnvel þó að hann verði það heilabilaður að hann klípi mig, hrækji á mig og jafnvel pissi aðeins á mig. Ég er alltaf aðeins betri við þessa uppáhaldskalla mína en alla aðra á deildinni.En nú er ég farin að sjá ákveðið munstur, næstum því allir uppáhaldskallarnir mínir síðan í fyrrasumar hafa látist. Maður sem varð næstum uppáhaldskall í fyrra en samband okkar varð mun nánar í sumar fékk nýverið heilablóðfall tvisvar og fékk hjarta- og nýrnabilun. Við vorum búin að ákveða að hann myndi labba á móti mér niður ganginn í ágúst en það verður víst aldrei.
Eini kallinn í sumar sem er nýr á listanum er æðislegur, súperhress og er bara í hvíldarinnlögn hjá okkur. Viti menn, um leið og hann verður uppáhaldskall þá dettur hann tvisvar í sömu vikunni! Fær fyrst stærstu kúlu á höfuðið sem ég hef á ævinni séð og í seinna skiptið lærbrotnar hann!
Þetta er farið að valda mér talsverðum áhyggjum og ég er alvarlega að spá í að hætta að vera góð við kallana á deildinni. Þeir stráfalla um leið og ég sýni þeim athygli... ég hlýt að vera hin eina sanna femme fetal.
